تَراشه يا مدار مجتمع (که برابر فارسي‌ "chip" يا IC يا Integrated circuit به زبان انگليسي است) به مجموعه‌اي از مدارات الکترونيکي اطلاق مي‌گردد که با استفاده از مواد نيمه‌رسانا (عموماً سيليکون همراه با ميزان کنترل شده‌اي ناخالصي) در ابعادي‌ کوچک (معمولاً کمتر از يک سانتي متر مربع) ساخته مي‌شود. اين مدارات معمولاً شامل دو يا سه نوع دستگاه الکترونيکي‌ مي‌‌باشند: مقاومت، خازن و ترانزيستور (مهم‌ترين آنها ترنزيستور مي‌‌باشد). هر تراشه معمولاً حاوي تعداد بسيار زيادي ترانزيستور مي‌‌باشد که با استفاده از فناوري پيچيده‌اي در داخل يک لايه از سيليکن همگون و با ضخامتي يکنواخت و بدون ترک تزريق شده اند. امروزه تراشه‌ها در اکثر دستگاههاي الکترونيکي و بويژه رايانه‌ها در ابعادي گسترده بکار مي‌‌روند. وجود تراشه‌ها مرهون کشفيات بشر درباره نيمه رساناها و پيشرفتهاي سريع پيرامون آنها در ميانه‌هاي سده بيستم مي‌‌باشد.

مدارات مجتمعي که شامل ترانزيستورهاي BJT(دو قطبي) باشند را با نام TTL و مدارات مجتمعي که شامل ترانزيستورهاي Nmos و Pmos هستند را Cmos مينامند.ترکيب اين دو تکنولوژي را با نام BiCmos ميشناسند. در مقابل مدارات مجتمع مدارات Discreet يا گسسته وجود دارند که شامل قطعاتي مجزا هستند که به هم روي يک برد متصل شده اند. در ساخت IC‌ها طراحان سعي مي‌کنند تا حد امکان از ترانزيستور استفاده کنند. مثلاً بجاي خازن از از ترانزيستور در باياس معکوس استفاده مي‌‌کنند.و يا در جايي ديگر که مقاومت بزرگي نياز دارند مثلاً در حد مگا اهم باز از ترانزيستور استفاده مي‌‌کنند.چون در حجمي که مقاومت مي‌‌گيرد مي‌‌توان چند ترانزيستور جاي داد.

بعضي از IC ها به گونه اي از لايه هاي سيليکون بهره ميبرند که ميتوانند حتي به عنوان حافظه مورد استفاده قرار گيرند نمونه اي از اين IC ها EPROM نام دارد همانگونه که از اسم اين نوع تراشه معلوم است فقط اطلاعات آن قابل خواندن است و امکان تغييرات در آن وجود ندارد از اين نوع اي سي براي مدارات اصلي کامپيوتر نيز استفاده مي شود همان قسمت از حافظه که به آن ROM نيز مي گويند.