تعریف و کاربرد ترانزیستور

تاریخچه:

عصر نوین الکترونیک نیمه رساناها با اختراع ترانزیستور دوقطبی در ۱۹۴۸ توسط باردین، براتاین و شاکلی در آزمایشگاه‌های تلفن بل آغاز شد. این قطعه به همراه همتای اثر میدانی خود تأثیر شگفتی روی تقریباً تمام حوزه‌های زندگی نوین گذاشته‌است.

 ترانزیستور های معمولی را که هدایت جریان در آنها به علت حرکت حفره ها و الکترونها انجام می شود  ترانزیستور دو قطبی می گویند. ترانزیستور یک وسیله تقویتی استکه با جریان کنترول می شود. اگر جریان کوچکی در بین آن برقرار گردد، جریان بسیار بزرگی درکلکتور ( ترانزیستور دوقطبی پیوندی دارای سه پایه به نامهای بیس (B)، امیتر (E) و کلکتور (C) می‌باشد.)  به وجود می آید.

کلمه ترانزیستور در واقع از عبارت " مقاومت انتقالی " ( Transfer Ressistor ) گرفته شده است. ترانزیستور پیوندی یا دو قطبی، از دو پیوند. PN تشکیل شده که مانند یک ساندویچ ، یکی از قسمتها  بین دو لایه دیگری قرار گرفته است ، یعنی یکی بین امیتر و بیس و دیگری بین بیس و کلکتور. به همین دلیل ترانزیستور شبیه دو دیود است. دیود سمت چپ را دیود بیس _ امیتر یا صرفاً دیود امیتر و دیود سمت راست را دیود کلکتور _ بیس یا دیود کلکتور می‌نامیم. میزان ناخالصی ناحیه وسط به مراتب کمتر از دو ناحیه جانبی است. این کاهش ناخالصی باعث کم شدن هدایت و بالعکس باعث زیاد شدن مقاومت این ناحیه می‌گردد. به وسیله این واقعیت که در عمل تقویت هم الکترونها وهم حفره ها عمل هدایت را انجام می دهند ، به این گونه ترانزیستور ها دو قطبی می گویند تا از نوع یک قطبی متمایز باشد.